Historia matchy

Od VIII wieku jej picie było elementem towarzyskiej rozrywki, a w XV stuleciu stała się podstawą wyrafinowanego nurtu filozofii życia – Chado, po japońsku Droga Herbaty.

W centrum Chado stoi ceremonia herbaciana, ściśle związana z rytuałami buddyzmu Zen. Picie zielonej herbaty nie tylko wspomagało trud medytacji mnichów w Chinach, a potem Japonii, ale samo w sobie stało się środkiem do osiągnięcia oświecenia. Ofiarowanie czarki napoju Buddzie było częścią codziennych praktyk świątynnych.

Oszczędna forma ceremonii herbacianej, która przetrwała do dziś i swoim przesłaniem piękna zawartego w prostocie wywołuje zachwyt również na Zachodzie, wyłoniła się w XVI wieku. Była reakcją na ozdobny i wystawny styl, jaki upodobała sobie japońska arystokracja kopiując wzorce chińskie. Do radykalnej prostoty nawoływał między innymi mnich Murata Shuko, który doznał oświecenia w momencie, kiedy zrozumiał, że wieczne Prawo Buddy ujawnia się poprzez zwykły gest wypełniania czarki gorącą wodą.

Piękno ceremonii herbacianej pochodzi z pełnej harmonii, jaka zawiązuje się między umysłami gospodarza i jego gości. Duch herbaty wyraża się w czterech pojęciach: spokój, czystość, szacunek i harmonia. Dobrze poprowadzona ceremonia uwalnia od trosk, ukazuje doskonałość przyrody i ludzkich działań.

Pawilon herbaciany – skrajnie oszczędny, niemal surowy w wyrazie budynek z cienkimi ścianami, płaskim dachem i pustymi ścianami – jest tylko tłem dla uważnej praktyki przygotowania i dzielenia napoju między gospodarzem i gośćmi. Koncentracja na subtelnych, zmysłowych doznaniach jest celebracją przemijającego piękna przedmiotów i starannych gestów.